دکمه های مادر مروارید از کرانه های رودخانه می سی سی پی

دکمه های مرواریدی از پلاستیک جذاب تر هستند، و این تنها به دلیل درخششی نیست که روی لباس ها و پیراهن هایی که روی آنها دوخته میشوند ایجاد میکنند . اگر یک دکمه مرواریدی را روی گونه خود بگذارید و همین کار را با یک دکمه پلاستیکی انجام دهید، تفاوت واقعی دما را احساس خواهید کرد.

این تنها یکی از نکاتی بود که هنگام بازدید از موزه دکمه مرواریدی در ماسکاتین آیووا یاد گرفتم. همچنین فهمیدم که دکمه های مرواریدی سنگین تر از دکمه های پلاستیکی هستند و هنگام عبور از میان انگشتان، صدایی متفاوت تولید میکنند.

به عنوان فردی که دوران کودکی خود را در کالیفرنیا با جمع آوری وسواسی صدف گذرانده بودم، همیشه تصور میکردم دکمه های سفید و براق مادر مروارید از اقیانوس می آیند. اما زمانی وجود داشت که ۳۷ درصد از دکمه های جهان (که در سال ۱۹۰۵ برابر با ۱٫۵ میلیارد دکمه بود ) از سطح داخلی درخشان صدف های آب شیرین تولید میشد؛ صدف هایی که توسط ساکنان این شهر کوچک در کنار رودخانه می سی سی پی جمع آوری میشدند.

مرکز شهر ماسکاتین و موزه دکمه مرواریدی

امروزه مرکز شهر ماسکاتین مکانی آرام با ساختمان های آجری در خیابانی خلوت و تنها یک بلوک دورتر از رودخانه است. موزه دکمه مرواریدی بزرگ نیست : در یک طبقه میتوانید قایق های کف تخت مورد استفاده برای برداشت صدف ها و ماشین آلات برش، سوراخکاری و پرداخت دکمه های خام را ببینید. میتوانید خودتان دکمه ها را روی کارت بدوزید، انگشتان خود را در سطل های پر از دکمه فرو ببرید و با استفاده از یک پدال چوبی مخص وص ، یک “گراس” (۱۴۴ دکمه) را بشمارید.

عکس های تاریخی و روند تولید دکمه

تصاویر تاریخی، نگاهی ژرف به شهری ارائه میدهد که نیمی از نیروی کار آن ( از جمله بسیاری از کودکان ) در صنعت دکمه مشغول بودند. پس از جمع آوری صدف ها — فرآیندی که کلمنگ نامیده میشود — مردان و زنان در اردوگاه هایی در کنار آب کار میکردند : آنها صدف ها را حرارت میدادند تا باز شوند، گوشت داخلی و هر مروارید نامنظم آب شیرین ( معروف به اسلاگ ) را خارج می کردند. صد ها مرد در کارگاه های برش فعالیت داشتند و از سطح داخلی براق صدف ها، دکمه های خام یعنی شکل اولیه دکمه را برش میدادند. گروه های دیگر با ماشین آلات طراحی های روی دکمه ها را حک میکردند و سوراخ ها را میزدند.

نقش زنان در صنعت دکمه

زنان دکمه های تزئینی را با استفاده از چرخ های سنباده چرخان فرم میدادند و لایه تیره سطحی یا ” بارک ” دکمه  ها را با ماشین بر می داشتند؛ سپس دکمه ها را بر اساس رنگ ، براقیت و اندازه دسته بندی میکردند و آنها را روی کارت ها میدوختند . کارخانه های متعدد شهر از شرکت بزرگ هاوکای باتن که زمانی ۸۰۰ کارمند داشت و در نیویورک و سنت لوئیس دفتر داشت، تا کارگاه های کوچک خانوادگی فعالیت میکردند.

انباشت صدف ها و کاربرد های آنها

کرانه ها و کوچه های ماسکاتین پر از صدف های باقی مانده بود. تُن ها صدف خرد میشد تا برای پوشش خیابان ها ، تولید کود ، ساخت استاکو ، و حتی سنگریزه های مناسب کف تنگ های ماهی استفاده شود. کریستین مک هیوج جانستون، مدیر مرکز تاریخ و صنعت ماسکاتین ، می گوید حتی امروز هم وقتی در باغ خانه اش که هشت بلوک با رودخانه فاصله دارد کار میکند، گاهی به صدفی برخورد میکند که از آن دکمه بریده شده است.

دوران طلایی تا افول صنعت دکمه مروارید

در حالی که ماسکاتین به میراث دکمه مرواریدی خود افتخار میکند — از جمله یک مجسمه برنزی ۲۸ فوتی از یک صدف جمع کن که چنگک های خود را بالا گرفته — موزه به سختی ، خطرناک بودن و کم درآمد بودن این کار اشاره میکند . پیشرفت های ماشین سازی در تولید دکمه باعث شد ماسکاتین برای دهه ها ” پایتخت دکمه مرواریدی جهان ” باقی بماند، اما سرانجام صدف های می سی سی پی کمیاب شدند و صدف های آب شیرین و اقیانوسی از مناطق دیگر برای برش به ماسکاتین ارسال میشدند. با ورود دکمه های پلاستیکی ، زیپ ، تغییرات مد و رقابت خارجی ، این صنعت رو به افول رفت. آخرین دکمه مرواریدی ماسکاتین در سال ۱۹۶۷ ساخته شد ، هرچند روند کاهش تولید از دهه ۱۹۳۰ آغاز شده بود . امروزه تنها سه شرکت دکمه سازی در ماسکاتین باقی مانده است که همگی دکمه ها و محصولات پلاستیکی تولید میکنند.

وضعیت امروز دکمه های مروارید

امروزه بیشتر دکمه های مرواریدی در آسیا از صدف های clam، mussel، agoya و abalone ساخته می شوند. طراحی ها با لیزر انجام میشود و دکمه های رنگ شده اغلب با پوشش پلی استر محافظت می شوند. ترکیب های پیچیده ای از سنگ های تزئینی ، پلاستیک و مروارید تولید میشود که دکمه هایی بسیار زیبا خلق می کند؛ محصولاتی که در دوران اوج صنعت دکمه ماسکاتین غیرقابل تصور بود.

درباره نویسنده

لینزی کال مک کری ، با نام lkmccray، نویسنده و ویراستاری است که در آیووا زندگی می کند. او که در طول زندگی خود به دوخت و بافت، و پیشتر به بافندگی و ریسندگی مشغول بوده، خوش شانس است که با افرادی از دانشمندان تا دوزندگان آشنا میشود که با اشتیاق درباره کار خود صحبت میکنند. نوشته های او در مجلات Quilts and More، Stitch، Fiberarts، American Patchwork and Quilting و منابع دیگر منتشر شده است.